اگر روسیه به کابل‌های اینترنتی زیر دریا حمله کند، واقعا چه اتفاقی خواهد افتاد؟

یک سازمان یا یک دولت تروریستی تصمیم می‌گیرد که با سرقت کابل‌های فیبر نوری که تمام جهان را به هم متصل می‌کنند، اینترنت جهانی را از مسیر خود خارج کند. این کابل‌ها که در کف اقیانوس قرار دارند و تقریبا تمام ارتباطات رایانه‌ای را ممکن می‌سازند، به شما اجازه می‌دهند تا از طریق فیس‌بوک یک پیام به دوست خود در دُبی ارسال کنید، و یا یک رایانامه را از طرف بستگان خود در استرالیا دریافت کنید.

 

مقامات نیروی دریایی آمریکا سال‌هاست که درباره‌ی حمله‌ی احتمالی روسیه به این کابل‌ها هشدار می‌دهند، چرا که روسیه بارها در نزدیکی کابل‌ها دیده شده است. مقام ارشد ارتش انگلستان در ماه دسامبر اعلام کرد که اگر روسیه اختلالی در این کابل‌های فیبر نوری ایجاد کند، بلافاصه و به طور فاجعه‌آمیز اقتصاد تحت تاثیر قرار می‌گیرد. اکنون ناتو در حال برنامه‌ریزی برای بازگرداندن فرماندهی دوره‌ی زمانی جنگ سرد در این بخش است تا بتواند به فعالیت‌های کابل‌کشی روسیه در شمال اقیانوس اطلس نظارت داشته باشد.

 

کارشناسان می‌گویند: «این ایده که «اگر کابل‌های فیبر نوری موجود در کف اقیانوس آسیب‌ ببینند، اینترنت جهانی دچار مشکلات جدی می‌شود» ترسناک است. اما اگر روسیه یا هر کشور دیگری تعدادی از این کابل‌ها را قطع کنند، عواقب آن نسبت به تصویری که ارتش‌ها ارائه می‌دهند، بسیار کم‌تر است. زیرساخت اینترنت در جهان آسیب‌پذیر است، اما در حال حاضر روسیه بزرگترین تهدید نیست. مشکلات پیچیده‌ی زیادی وجود دارند که با درک این‌که سامانه‌ی کابلی واقعا چگونه کار می‌کند، شروع می‌شوند.»

 

نیکول استاروسلسکی (Nicole Starosielski)، استاد دانشگاه نیویورک که برای نوشتن کتاب شبکه‌ی زیر دریا (The Undersea Network) به مدت شش سال کابل‌های اینترنت را مورد مطالعه قرار داده است، می‌گوید: «میزان اضطراب درباره‌ی این‌که کشوری در یک یا چندین کابل اختلال ایجاد کند، بیش از حد است. اگر کسی بداند این سامانه‌ها چگونه کار می‌کنند و اگر یک حمله را به شیوه‌ای درست طراحی کند، می‌تواند کل این سامانه را مختل کند. اما احتمال وقوع این اتفاق بسیار کم است. بیشتر نگرانی‌ها و ترس‌های موجود، اصلا تهدید به حساب نمی‌آیند.»

 

از طرفی، پاره شدن کابل‌ها یک اتفاق غیرعادی نیست. هر چند روز یک‌ بار یکی از ۴۲۸ کابل موجود در زیر دریا آسیب می‌بینند. می‌توان گفت هیچ‌ کدام از اختلالات در این کابل‌ها عمدی نیستند. این اختلالات عمدتا توسط زمین‌لرزه‌ها‌ی زیر آب، لغزش صخره‌ها، لنگرها وقایق‌ها ایجاد می‌شوند. این بدان معنا نیست که انسان‌ها نمی‌توانند به طور هدفمند، کابل‌ها را دچار مشکل کنند؛ خارج از ساحل ویتنام در سال ۲۰۰۷ میلادی، ماهی‌گیران ۲۷ مایل از کابل‌های فیبر نوری را از بین بردند، و سرویس‌های اینترنتی را برای چندین ماه دچار اختلال کردند. البته این سرویس‌ها به طور کامل قطع نشدند، چرا که این کشور یک سامانه‌ی کابل‌کشی دیگری نیز داشت که اینترنت را متصل نگه داشته بود.

 

اغلب وقتی که یکی از کابل‌های نوری واقع در کف اقیانوس دچار مشکل می‌شوند، کاربران متوجه نمی‌شوند، چرا که بسیاری از مناطق مانند اروپا، آمریکا، و آسیای شرقی برای یک مسیر واحد دارای کابل‌های متعددی هستند.

 

این بدان معناست که حتی اگر روسیه چندین کابل را که در کف اقیانوس اطلس قرار دارند، از بین ببرد، احتمال این‌که اینترنت جهانی دچار مشکل شود، بسیار کم است. در حقیقت، اگر این کشور تمام کابل‌های موجود در اقیانوس اطلس را نیز از بین ببرد، باز هم ترافیک می‌تواند مسیر دیگری را از طریق کابل‌های موجود در کف اقیانوس آرام پیدا کند.

 

آلن مالدین (Alan Mauldin) مدیر تحقیقات در یک شرکت تحقیقاتی به نام TeleGeography که در زمینه‌ی ارتباطات از راه دور از جمله کابل‌های زیر دریا تخصص دارد، می‌گوید: «اگر روسیه بتواند تمام کابل‌های موجود در اقیانوس اطلس را قطع کند، درست است که اینترنت جهانی به خوبی و در بالاترین کیفیت خود کار نمی‌کند، اما این طور هم نیست که برقراری هیچ ارتباطی ممکن نباشد.»

 

حتی اگر بدترین حالت را در نظر بگیریم و روسیه بتواند به هر طریقی تمام کابل‌هایی که از یک طرف به آمریکا متصل هستند را قطع کند، اینترنت به طور کامل قطع نمی‌شود. آمریکایی‌ها هنوز هم می‌توانند از شبکه‌های زمینی که این قاره را متصل می‌کنند، استفاده کنند؛ و فقط ارتباطات خارجی غیرممکن می‌شوند.

 

مالدین می‌گوید: «اگر تمام کابل‌های زیر دریا از بین بروند، مردم آمریکا می‌توانند به کسانی که داخل این قاره هستند، رایانامه ارسال کنند. اما مردم در اروپا نمی‌توانند چیزهایی آمریکایی‌ها در حساب فیس‌بوک خود ارسال می‌کنند را ببینند.»

 

از آن‌جا که کابل‌های موجود در زیر دریا اغلب دچار مشکل می‌شوند، کشتی‌های تعمیر کابل‌ها تقریبا در تمام آب‌های دنیا گشت می‌زنند. حتی اگر روسیه شروع به تخریب این کابل‌ها کند، خدمه‌ی مجهز در آن‌جا حضور دارند تا به سرعت آن‌ها تعمیر کنند. علاوه‌بر این اگر روسیه به کابل‌ها حمله کند، مردم این کشور بیش از آمریکا دچار مشکل می‌شوند. Jonathan Hjembo، تحلیل‌گر ارشد شرکت Telegeography می‌گوید: «اگر روسیه دست به اقدامات خرابکارانه بزند، شهروندان روسی بیشتر از آمریکایی‌ها دچار مشکل می‌شوند، چرا که آن‌ها بیش‌تر از ما به شبکه‌های بین‌المللی وابسته هستند و بیشتر داده‌های ما به صورت محلی ذخیره می‌شوند.»

 

این بدان معنا نیست که کابل‌های زیردریایی جهان در خطر نیستند و یا نیازی به محافظت ندارند، مخصوصا در مناطقی از جهان مانند آفریقا و برخی مناطق آسیای جنوب شرقی که دارای زیرساخت‌های اینترنتی کمتری هستند. اگر اختلالی در این مناطق اتفاق بیفتد، عواقب آن می‌تواند شدید‌تر باشد، به عنوان مثال ممکن است تمام اینترنت در این مناطق دچار اختلال شود.

 

مالدین می‌گوید: «آسیب‌ رسیدن به کابل‌ها می‌تواند یک مشکل جدی باشد، و می‌تواند اتصالات را در برخی از نقاط جهان که دسترسی محدودی به کابل‌ها دارند، دچار مشکل کند. به عنوان مثال وقتی در سال ۲۰۱۱ میلادی به طور اتفاقی کابل زیرزمینی اینترنت قطع شد، دسترسی به اینترنت در تمام ارمنستان دچار اختلال شد. این کشور به مدت پنج ساعت از حالت برخط خارج شد. این اتفاق بسیار چشمگیر بود، چرا که گرجستان تقریبا تمام دسترسی به اینترنت ارمنستان را فراهم کرد، و این رویداد باعث شد که اهمیت آن یک کابل نشان داده شود.»

 

همان‌طور که Starosielski در مقاله‌ای برای مجله‌ی Limn توضیح داده است: «یک کابل واحد می‌تواند به عنوان یک نقطه ضعف مورد توجه قرار بگیرد، و یا باعث شود که زیرساخت اینترنت در معرض خطر قرار بگیرد. برای مثال، در بعضی مناطق، کابل‌های واقع دراقیانوس‌ها باید از تنگه‌های باریک که در چندین کشور مرزی قرار دارند، مانند تنگه‌ی مالاکا و دریای سرخ عبور کنند. در این نقاط تنگ خطرات بیشتری مانند انداختن لنگر‌ها وجود دارد. در این مناطق کابل‌ها به طور بالقوه در معرض خطرات جغرافیایی هستند، زیرا تعداد زیادی از کشورها و شرکت‌های زیادی علاقه‌مند هستند که از این آب‌ها عبور کنند.»

 

بر اساس تحقیق Starosielski، چندین محل نیز که به عنوان گردنه‌هایی (هاب‌) برای تعداد زیادی از کابل‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند، بیشتر در معرض خطرات قرار دارند. به عنوان مثال اگر کابل‌های زیردریایی مصر قطع شوند، حداقل یک سوم اینترنت جهانی دچار مشکل جدی می‌شود. Fortaleza، شهری در شمال برزیل، یکی از مراکز کابل زیردریایی است که آمریکایی شمالی و جنوبی را به هم متصل می‌کند. اگر این شهر به خطر بیفتد، تمام داده‌هایی که از برزیل به آمریکا ارسال می‌شوند، دچار مشکل می‌شوند.

 

گاهی اوقات، اینترنت جهانی توسط لنگرها و چیزهایی مانند آن تهدید نمی‌شوند، بلکه توسط سیاست‌های بد در معرض خطر قرار می‌گیرد. به عنوان مثال در سال ۲۰۱۱ میلادی، همان‌طور که Starosielski در مقاله‌ی خود اشاره می‌کند، کشور اندوزی لازم دانسته بود که فقط کشتی‌هایی که دارای خدمه‌ی اندونزیایی هستند خرابی کابل‌های موجود در آب‌های این کشور را تعمیر کنند. مشکل این بود که چنین کشتی‌هایی وجود نداشتند، در نتیجه تعمیر کابل‌ها به تاخیر افتاد و نه تنها شبکه‌ی اینترنتی این‌ کشور بلکه ترافیک شبکه‌ی مناطق دیگری که از طریق کابل‌های موجود در آب‌های این کشور مسیریابی می‌شدند، دچار مشکل شدند.

 

چیزی ما اصلا نباید نگران آن باشیم، کوسه‌ها هستند. علی‌رغم گزارش‌های رسانه‌ای متعدد، کوسه‌ها و سایر ماهی‌ها خطری برای کابل‌های زیر دریا که اینترنت دنیا به آن‌ها وابسته است، ایجاد نمی‌کنند. مالدین می‌گوید: «تا کنون هیچ‌کدام از خرابی‌های به وجود آمده، در اثر گزش کوسه‌ها یا سایر موجودات دریایی نبوده‌اند.»

 

همچنین هیچ‌کدام از خرابی‌هایی که تا کنون پیش آمده‌اند، به دلیل حمله‌ی روسیه نبوده است. به نظر می‌رسد، پوتین حداقل در حال حاضر کاری به کابل‌های زیردریایی ندارد. در این میان، ما می‌توانیم روی خطراتی کار کنیم که زیرساخت‌های اینترنت در برابر آن‌ها آسیب‌پذیر هستند.

 

0
هنوز هیچ ستاره‌ای موجود نیست.

افزودن یک دیدگاه جدید